Najpiękniejszą krajobrazowo okolicą gminy jest Dolina Wisły i wieś Gorzędziej, położona na prześlicznych pagórkach lewobrzeżnej skarpy wiślanej. Okolice te rzeźbią charakterystyczne, pełne uroku jary i wąwozy, zwane od dawna przez mieszkańców parowami. Piękno tego miejsca, z dominującym w kępie drzew kościołem, usytuowanym nad samą stromą skarpą, można podziwiać już z daleka jadąc z Elbląga w kierunku Starogardu Gdańskiego.

Gorzędziej, jak to wspominają starsi mieszkańcy był częstym miejscem wycieczek tczewskich mieszczan. To tu przybywano na niedzielne majówki, aby na łonie pięknej przyrody zjeść obiad. Zarówno mieszkańcy jak i władze Gminy mają nadzieję, że kiedyś uda się powrócić do tej tradycji. Od pewnego czasu mówi się o rozwoju ruchu promowego na rzece Wiśle. Jeżeli to nastąpi, to Gorzędziej może stać się z pewnością jednym z etapów takich wycieczek, jak np. z Tczewa do zamku w Gniewie, ponieważ posiada już gotową przystań.

Ze wzgórza, na którym usytuowany jest kościół p.w. św. Wojciecha, widzimy rozciągającą się aż po widnokrąg prawobrzeżną równinę. Na horyzoncie możemy zobaczyć sylwetkę kościoła w Mątowach Wielkich, miejscowości wsławionej narodzinami świętej Doroty. Natomiast przy ładnej pogodzie zobaczyć można Zamek w Malborku.

Parafia w Gorzędzieju została założona prawdopodobnie jeszcze przed 1280 rokiem. Według żywej legendy w tym miejscu w 997 roku miał zatrzymać się św. Wojciech z Pragi, który wraz z osobami towarzyszącymi udał się drogą rzeczną z wyprawą misyjną do Prus i po przenocowaniu w namiocie na brzegu Wisły głosił Ewangelię miejscowej ludności. 

Kościół w Gorzędzieju

Początki parafii sięgają misji chrystianizacyjnej Pomorza przez św. Wojciecha, a nieco później zapewne zbudowano drewniany kościół, na miejscu, którego w XIII wieku wzniesiono obecną świątynię, której na przestrzeni dziesięciu wieków patronuje św. Wojciech. Kościół obecny, o którym dowiadujemy się po raz pierwszy z wizytacji biskupich w XVI wieku należy do gotyckich kościołów nadwiślańskich. Murowany z czerwonej cegły posiada wieżę, którą pierwotnie wieńczył drewniany hełm. Na podstawie założeń fundamentów w 1995 roku. zrekonstruowano szczyt wieży, utrzymując jej gotycki charakter i w ten sposób poprawiając estetyczny wygląd całej bryły kościoła. Cenne obiekty wyposażenia w latach 1993 – 1995 poddano gruntownej konserwacji.

Z bogatego wyposażenia możemy wyróżnić:

Fakt sprowadzenia relikwii świętego Wojciecha z Gniezna stał się powodem do utworzenia w tutejszej parafii Sanktuarium św. Wojciecha, powołanego dekretem Biskupa Diecezjalnego Jana Bernarda Szlagi. Podniesienie parafii świętego Wojciecha do rangi Sanktuarium Diecezjalnego odbyło się 30 kwietnia 1995 r.

 

Dom Rekolekcyjny

Od 30 listopada 1996 r. kościół wraz z wybudowanym obok domem rekolekcyjnym został powierzony karmelitom bosym Prowincji Warszawskiej. Dom stał się siedzibą postulatu i Domu Rekolekcyjnego p.w. Opieki Św. Józefa. Erygowany przez Definitorium Generalne 9 stycznia 1999 roku.
           
        Zobacz stronę Karmelitów Bosych